Η Χριστουγεννιάτικη συναυλία για το 2009 22 Δεκεμβρίου 2009

 

 

 

Έπαιξα δύο κομμάτια.

1. Etude n.3 : Duvernoy
2. Ισπανικός χορός : Oesten

Είχα πολύ τράκ…
Αλλά απ’ ότι μου λένε, δεν υπάρχει καλλιτέχνης χωρίς τρακ.

Στολίσαμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας. 17 Δεκεμβρίου 2009

 

Οι συνδημότες μου μαζί με τα συνεργεία του Δήμου έστησαν την προηγούμενη Παρασκευή (11.12.2009) το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας σε μια εκδήλωση-γιορτή.  Ήταν εκεί κάποιες φίλες μου και μου είπαν οτι πέρασαν ωραία. Εκτός από το δέντρο τοποθέτησαν λαμπάκια  στα δέντρα και στους θάμνους της πλατείας. Εγώ πήγα το βράδυ απο εκεί και οι φωτογραφίες.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!

 

 

Χαιρετισμός στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο 5 Δεκεμβρίου 2009

 

Σήμερα Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009 πήγαμε στο νεκροταφείο Π. Φαλήρου που είναι ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.
Με το που μπήκαμε στην είσοδο ο υπεύθυνος μας ρώτησε “Για το παιδί ψάχνετε;”. Μας έκανε τρομερή εντύπωση. Του είπαμε “Ναι! Για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο”. “Από εκεί” μας είπε και μας έδειξε τον δρόμο.

Στον τάφο έχει δύο πλακέτες.

Η μία έχει μια φωτογραφία του γελαστού αγοριού, γράφει το όνομά του
“Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος” 
στην επόμενη γραμμή γράφει
“ετών 15”
και στο τέλος
“Δολοφονήθηκε 6 Δεκεμβρίου 2008” 

 

 
Η άλλη γράφει  ένα ποίημα

“Αν είχα χρόνο…

Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε…
Αν μπορούσα να σας πω…
Πεθαίνω. Όμως εσείς ζείτε…
Δικαιώστε με. Πείτε για μένα.
Προ πάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν…
Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκηπα.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομα μου θα επικρατούσε
τόσο πολύ στον κόσμο.
Αυτοί οι πρίγκηπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι
σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ.”

Εκεί δίπλα πολλά δώρα από άλλα παιδιά που πέρασαν να τον χαιρετίσουν.
Κουκλάκια, αγγελάκια, ένα πράσινο μαξιλάρι που έλεγε “ΒΑΖΕΛΑΚΙ”, μια κορνίζα που έλεγε “ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ”, τον Μπόμπ Σφουγγαράκι, μια κόκκινη καρδούλα που έγραφε “Σ’ αγαπώ”…

Στα δεκαπέντε λεπτά που μείναμε εκεί, πέρασαν αρκετά αγόρια και κορίτσια της ηλικίας του αλλά και λίγοι μεγάλοι.

Του άφησα τα τρία κόκκινα τριαντάφυλλα που είχαμε μαζί μας.

Μου ήρθε να κλάψω αλλά δεν έκλαψα.
Θυμήθηκα ότι στην είσοδο του νεκροταφείου έγραφε: “Oι άνθρωποι ζουν όσο υπάρχουν άλλοι που τους θυμούνται”.